Het leven van Suzan & Freek ziet er sinds eind november compleet anders uit. Het muzikale duo werd voor het eerst ouders van zoontje Sef en deelt nu openhartig hoe die eerste maanden echt zijn geweest. Geen perfecte plaatjes, maar eerlijke verhalen over slapeloze nachten, kleine overwinningen en grote gevoelens.
Op 30 november 2025 om elf over elf ’s avonds werd Sef geboren. Dat moment staat voor altijd in hun geheugen gegrift. Via Instagram deelden ze destijds het nieuws met hun volgers. Ze schreven dat ze overlopen van liefde. Voor hun zoon, voor elkaar en voor het leven.
Inmiddels is Sef twaalf weken oud. De eerste periode als gezin van drie stond volledig in het teken van wennen. Voedingen, korte slaapjes, knuffels op de bank en het leren begrijpen van de signalen van hun baby bepaalden hun dagen. Freek vertelt dat vooral de eerste autorit naar huis hem is bijgebleven. Hij reed naar eigen zeggen nauwelijks tien kilometer per uur. Bij elke verkeersdrempel remde hij extra voorzichtig. Achterin zaten Suzan en hun pasgeboren zoon.
Dat moment voelde anders dan alles wat hij eerder had meegemaakt. De verantwoordelijkheid kwam in één keer binnen. Vanaf het moment dat je je kind vasthoudt, verandert er iets, vertelt hij. Alles draait ineens om dat kleine mensje.
De stilte in de auto maakte het intens. Geen muziek, geen gesprekken. Alleen het besef dat hun leven nooit meer hetzelfde zou zijn. Blijdschap, spanning en trots wisselden elkaar in hoog tempo af. De eerste drie maanden beschrijven ze als bijzonder en hecht. Ze leefden echt samen als gezin. Een baby dwingt je om in het moment te leven. Werk en drukte verdwijnen naar de achtergrond. Alles draait om het ritme van je kind.
Toch is het niet alleen een roze wolk. Slapeloze nachten horen erbij. Momenten waarop je twijfelt of je het goed doet, ook. Ze laten zien dat ouderschap zoeken en leren is. Naast de praktische kant veranderde ook hun kijk op tijd. Waar hun agenda’s eerder maanden vooruit vol stonden met optredens, interviews en repetities, draait het nu om uren en soms zelfs minuten. Wanneer slaapt hij, wanneer drinkt hij, wanneer is hij wakker. Dat ritme bepaalt hun dag.
Ze merken dat ze bewuster plannen. Een afspraak buiten de deur vraagt voorbereiding. Een simpel bezoek aan familie voelt als een kleine expeditie met luiertas, extra kleding en flesjes. Toch ervaren ze die drukte niet als last. Het hoort bij deze fase.
Ook hun huis voelt anders. Waar eerst muziek en repetities centraal stonden, is er nu een babykamer met zachte kleuren en kleine kleertjes in de kast. Overal liggen spuugdoekjes en rompertjes. Het zijn zichtbare tekenen van een nieuw leven.
Freek vertelt dat hij soms midden in de nacht wakker wordt, niet omdat Sef huilt, maar omdat hij even wil kijken of alles goed gaat. Dat soort momenten had hij vooraf niet verwacht. Het laat zien hoe diep die verantwoordelijkheid zit.
Tegelijk proberen ze ruimte te houden voor elkaar. Even samen op de bank wanneer Sef slaapt. Een kort gesprek zonder babyfoon tussen hen in. Ze beseffen dat ook hun relatie aandacht nodig heeft.
Freek grapte eerder dat hij zich soms het vijfde wiel aan de wagen voelt. Vooral tijdens de borstvoeding staat hij ernaast. Dan kijkt hij toe hoe Suzan en Sef samen hun moment hebben. Maar er zijn ook momenten die helemaal van hem zijn. Na een voeding legt hij Sef op zijn schouder om een boertje te laten. Half slapend tegen hem aan. Dat soort kleine momenten voelen voor hem groot.
Hij vertelt openlijk hoe trots hij is op Suzan. Hij ziet hoe zij groeit in haar rol als moeder. Hoe natuurlijk zij het oppakt. Dat raakt hem zichtbaar. Volgens Freek voelt het alsof ze samen een nieuwe wereld zijn binnengewandeld. Alles is anders, maar ook mooier. Elke dag brengt iets nieuws. Een nieuwe blik, een ander geluid, een kleine ontwikkeling.
Een van de meest bijzondere momenten was de eerste glimlach van Sef. Zo’n kleine lach zorgde voor tranen. Het besef dat je kind je herkent en reageert, maakt veel los.
Ook trots heeft voor hen een andere betekenis gekregen. Ze dachten al te weten wat het woord betekende. Nu voelt het intenser dan ooit. Trots op hun zoon, maar ook op elkaar. Toen Sef voor het eerst een hele nacht doorsliep, vierden ze dat als een overwinning. Ouders begrijpen hoe bijzonder zo’n moment is. Het zijn mijlpalen die je vooraf niet kunt inschatten, maar die ineens alles betekenen.
Ze delen hun ervaringen niet om te laten zien hoe perfect alles is. Integendeel. Ze willen eerlijk zijn over hoe het echt voelt. Soms moe, soms overweldigd, maar vooral dankbaar.
Bij de geboorte deelden ze twee foto’s. Op een zwart wit beeld houdt Suzan haar pasgeboren zoon vast. Rust en tederheid spreken uit het beeld. Op een andere foto is Sef alleen te zien. Klein, kwetsbaar en groots tegelijk. De reacties stroomden toen massaal binnen. Fans, vrienden en collega’s feliciteerden het stel. Iedereen leefde mee met hun geluk. Dat gaf hen steun in die eerste dagen.
Sinds de geboorte liggen hun prioriteiten anders. Optredens en werk maken plaats voor voedingen en knuffels. Ze kiezen bewust wat ze delen en wat privé blijft. Dat maakt hun berichten persoonlijk en oprecht. Ouderschap is voor hen geen perfect plaatje. Het is groeien, aanpassen en opnieuw leren plannen. Het vraagt energie en aandacht, maar geeft liefde die niet te vergelijken is met iets anders.
Voor Suzan en Freek voelt het alsof hun wereld groter is geworden. Met z’n drieën vormen ze nu een team. Dat idee geeft kracht en richting.
De komende maanden zullen opnieuw vol veranderingen zitten. Sef zal groeien, rollen en steeds meer van de wereld ontdekken. Zij groeien met hem mee, stap voor stap. Wat duidelijk is, is dat ze trots zijn. Op hun zoon, op elkaar en op hoe ze dit nieuwe hoofdstuk samen aangaan. Hun verhaal laat zien hoe intens en bijzonder die eerste maanden kunnen zijn. Niet perfect, maar echt.
